Friso's post over de @PiratenPartij staat on-line. Ze doen in juni mee met de verkiezingen, dus maak nu alvast kennis met deze vrijbuiters.about 13 hours agofrom web
Mannen vinden dat vrouwen altijd zeuren (of zeiken zo u wilt), maar geloof me, mannen kunnen er ook wat van. Het uit zich alleen anders.
Een man zal de schuld nooit bij zichzelf leggen. Als een willekeurig apparaat het niet doet geeft hij er een klap op om vervolgens te besluiten ‘hij doet het niet’. Probleem opgelost. Een vrouw gaat er automatisch van uit dat zij iets fout heeft gedaan, ze denkt na over wat ze met het apparaat gedaan heeft om er zo achter te komen waar het mis ging. Ze legt de schuld dus bij zichzelf en besluit hopeloos ‘ik snap er niets van’. Als in een kroeg of club de avances van een man richting een vrouw niet beantwoord worden ‘zal ze wel pot zijn’ en anders is het wel gewoon een ‘arrogant wijf’. Probleem opgelost. Draai je het plaatje om en loopt de vrouw een blauwtje, dan gaat haar over-analytisch vrouwenbrein direct in de modus van ‘ik doe iets fout’. Hij zal me wel te dik vinden, te lelijk of hij wil eigenlijk liever mijn vriendin. Probleem niet opgelost maar wel, nieuw probleem gecreëerd. Dat probleem moet dan besproken worden en dát wordt dan weer gezien als zeuren. Volgens de Van Dale betekent zeuren: ‘vervelend praten over kleinigheden’. Een situatie als net geschetst is voor een vrouw geen kleinigheid. Een man ziet dit echter wel zo en dus wordt dergelijk gepraat resoluut afgedaan als zeuren.
Er zijn ook kleinigheden vanuit mannelijk perspectief die vrouwen weer als zeuren zien. Bijvoorbeeld een man achter het stuur, niemand op de weg kan immers net zo briljant rijden als hij en dit zal hij luidkeels laten horen. Ook zal een man liever zijn eigen ballen opeten dan in het geval van de-weg-kwijt-zijn iemand om die weg vragen. Waar een vrouw gewoon een voorbijganger om hulp vraagt –probleem opgelost- zal een man liever urenlang rondrijden en het probleem zelf trachten op te lossen. Ondertussen zullen de straten ‘hier net een dolhof zijn, hebben ze niet van wegwijzers gehoord en is die kut TomTom een loze aankoop geweest want dat ding doet het niet’. In de oren van vrouwen; gezeur.
Toegegeven, mannen slikken hun kleinigheden sneller in, maar ze hebben ze net zo goed en hun ‘gepraat’ is in sommige situaties net zo vervelend als dat van vrouwen. Dus mannen, hou op met zeuren over het zeuren van vrouwen. Dan zullen wij in de toekomst als jullie weer eens vervelend zijn je gewoon een klap geven en besluiten: ‘hij doet het niet’. Probleem opgelost. Byebye, L.
Vorige week was Christian Engström, misschien wel de grootste piratenkapitein van de 21ste eeuw, gastspreker bij een debat in Amsterdam. GroenLinks had hem uitgenodigd om te spreken op het Piratendebat. Een debat over digitale burgerrechten en de rol die overheden spelen bij het beschermen van de belangen van zowel burgers, als van grote bedrijven.
Althans dat was de bedoeling, want aangezien er geen vertegenwoordigers van de grote platenmaatschappijen (en dat zijn toch wel de grootste tegenstanders van piraten) aanwezig waren, was het debat vrij eenzijdig. Het was eigenlijk meer een symposium dan een debat, en als symposium was het een leerzame avond. Het was zelfs zo leerzaam dat ik besloten heb om de daar behandelde onderwerpen in verschillende posts met jullie te delen. Vandaag de inleiding, want vandaag is bekend geworden dat de Piraten Partij Nederland mee wil gaan doen met de aankomende parlementsverkiezingen in juni.
Pas onlangs hoorde ik van het bestaan van de PPN. Ben, die ze al een tijdje volgt, nodigde mij uit om het debat bij te wonen. Op het eerste gezicht lijkt het een one-issue partij die zich alleen maar richt op de belangen van downloaders. Maar zelf noemen ze zichzelf liever een partij met een specifieke focus; ze hebben geen standpunt op het gebied van economie, gezondheidszorg en defensie omdat ze vinden dat de huidige partijen dat prima onderling op kunnen lossen. Maar, aldus Engström, ze kunnen wel wat toevoegen op het gebied van internet. En daar ben ik het volledig mee eens.
Piraterij. Iedere jongen heeft er over gedroomd. Met een ooglapje om, een zwaard in je hand en brandende lonten in je haar door kruitdampen slingeren en schatten veroveren. Een heerlijk leven. Vrij en onbezonnen. Leven voor jezelf. Maar sinds de komst van het internet, en het downloaden dan specifiek, heeft piraterij een nieuwe connotatie gekregen. Tegenwoordig is het al mogelijk om piraat te worden vanuit je luie stoel. Simpelweg door te downloaden. En zoals het gezag op zee vroeger al jacht maakte op zeerovers, zo maakt het gezag nu jacht op de cyberpiraat. En daarbij worden zware middelen ingezet. Moderne piraten hebben dus alle reden om zich te verenigen.
Hou onze blog de komende tijd in de gaten, want het laatste woord over dit onderwerp is nog lang niet uitgesproken. Bis Bald, Friso.
My name is Rody, also known as Mind 01. I’ve been around since Carnivale took her first steps in Amsterdam’s nightlife. Some of you might know me from Holland’s most wanted, others, mostly from playing at our crazy Carnivale nights. When I grew up, I spoke English for most of the time, which is why I prefer to write in this language.
Being the oldest of the Carnivale group and being exposed to nightlife for the longest is the reason why people like to refer to me as “pappy”. As from now on my function within the group suits this name perfectly. I make sure everyone’s happy, and look out over the herd as a shepherd watches his sheep. Constantly making sure everything is going well and everyone remains in the same united atmosphere. I will also be the one who you can contact during our events for anything important regarding the night as well as anything out of the ordinary. So don’t hesitate to pull my arm about your question, problem or issue, or even if you just need a simple smile.
In my opinion growing is one of the key words in achieving success, and that’s what we as a group are doing. Thinking big and taking our responsibilities. The nature of influencing people can perhaps best be understood by studying “fellowship”. If we can understand this, we’ll be a long way down the road in bonding with our followers, which in turn make us more effective with regards to being genuinely influencial within what we do. Nowadays people aren’t just influenced by anyone, you have to give them a good reason to actually follow… Followers these days are highly discriminate, they are overtly discerning and pay attention to everything that’s being presented to them. If the influencer does something that concerns them, then they will voice this to one another long before letting the influencer know. The first sign for an influencer that all is not well in camp, is often the sound of social media’s tom-tom drums and word-of-mouth, as followers signal their anxieties to one another.
This is why I’m here too along with everybody else, to keep my own eye on the social media pulse of Amsterdam’s nightlife. Can we do things better? The good thing about Carnivale Group as influencers is that we are always prepared to listen and react to our followers… And so the band plays on, in an open system with followers responding to influencers who themselves respond to this. Peace Out, Mind01.
Vanmiddag liep ik, heerlijk in het zonnetje, over de Reguliersbreestraat. Ik was samen met twee vrienden en we hadden honger want we kwamen net uit de bioscoop. En ja, waar ga je dan naar toe? Precies, naar de Reguliersbreestraat. Ooit moet het een mooie, brede, straat geweest zijn, die het Rokin verbond met het Rembrandtplein. De straat waar Tuschinski zijn filmtheater liet bouwen. De straat waar Jan Duiker, tien jaar na Tuschinski, het Cineac neerzette. Om te laten zien dat de stijl van het Nieuwe Bouwen een volwaardig tegenhanger was van de Jugendstil. Maar nu is het de straat die samen met de Nieuwe Dijk wedijvert over wie de hoogste concentratie fastfoodketens in Amsterdam heeft. Kortom dé plek om eens een lekker after-movie-hapje te gaan halen.
Onze keus viel vrij snel op de nieuwste aanwinst van de Reguliersbree; de Burger Bar. Ik was nog nooit naar een Burger Bar geweest, maar ik begreep van mijn vrienden dat ze tegenwoordig als paddenstoelen uit de grond schieten en van hun website begreep ik dat ze het zich tot hun missie hebben gemaakt om gezond fastfood te serveren. Ha! Een nieuw concept! Of waren er niet al drie meesters, die goed vlees met verse ingrediënten combineerden? Tot zover mijn eerste indruk. Het kan tenslotte iedereen overkomen dat je idee ook al bij iemand anders is opgekomen. (Ik begreep ook uit hun website dat ze zich liever met Burgers bezighouden dan met spelling of grammatica en dat vind ik ook een zeer positief punt voor een Burger Bar.)
Het eerste dat me opviel toen ik naar binnenliep was de aankleding van de zaak. Over de invulling van de ruimte was duidelijk nagedacht. Een strak patroon op de linkermuur, een open en schone keuken met veel staal. En degelijke tafels en stoelen. Als speelse noot zijn uit de tafel en de muur een soort beten genomen in de vorm van de letter B. Dat is vooral erg leuk omdat er op de muur bijgeschreven is dat het een ‘bite’ is. Gewoon voor het geval iemand denkt dat het per ongeluk zo’n vorm heeft. Maar toen viel mijn blik op de rechtermuur. En ik moest meteen denken aan deadlines en oplevertijden. De rechtermuur is gelaten zoals hij was na de sloop van de vorige gelegenheid die in de ruimte zat. Kale bakstenen en resten pleister. Volgens mij was er geen tijd meer om die muur af te maken, want ze hebben hem gewoon wit geverfd. Qua kleur past het wel bij de rest van het moderne interieur, maar het is jammer dat ze hem niet even gestuukt hebben of iets dergelijks.
Vervolgens kwam ik voor een dilemma te staan, want ik had gewoon zin in een lekkere burger. Dus ik vraag aan de barman of ik gewoon een lekkere burger mag. Dat mocht, maar op wat voor broodje? En wat voor vlees, hoeveel, welke toppings, welke saus? Ik heb het even uitgerekend en ik had keus uit
(drie soorten brood, zes soorten vlees, in drie gewichten, met negen verschillende toppings en twintig verschillende sauzen: 3×6x3×9x20)
Update: In mijn enthousiasme moet ik hier toegeven dat mijn hoofd gaat suizen bij berekeningen met meer dan 3 variabelen. Mijn poging om zelf te berekenen hoeveel verschillende burgers je bij elkaar kan combineren heeft het helaas niet gered. Voor de juiste berekening verwijs ik graag naar de comment van Boetz onderaan deze post.
iets meer dan twintigduizend verschillende mogelijkheden. Na een hoop wikken en wegen, advies vragen en combinaties tegen elkaar afwegen, ben ik uiteindelijk voor een frietje met joppiesaus gegaan. Ze hebben namelijk ook eerlijke puntzakken met heerlijke Vlaamse frieten. Bis Bald, Friso
Ik moet toegeven: Ik ben niet zo een emotionele jongen. Mensen die mij kennen zullen eerder het tegenovergestelde zeggen. Toch, of misschien wel juist daarom, ben ik altijd erg geïnteresseerd geweest in emoties. Toen een aantal jaar geleden iemand mij vertelde over Dr. Paul Ekman, die hij beschreef als de nummer één expert op het gebied van emoties en deceptie, was mijn interesse dus snel gewekt.
Ekman is een pionier op het gebied van emoties en deceptie en kan gezien worden als een soort van menselijke leugendetector. Vooral op het gebied van gezichtsuitdrukkingen heeft hij baanbrekend werk verricht. Begin jaren ’70 was hij de eerste die schreef over de 6 basis emoties: Anger, Disgust, Fear, Hapiness, Sadness en Suprise. Ekman ontdekte dat de gezichtsuitdrukkingen, die bij deze emoties horen, universeel zijn voor de mens. Om dit te kunnen bevestigen is Ekman opzoek gegaan naar een afgelegen stam in Afrika, mensen die nog nooit in aanraking zijn geweest met TV of de westerse wereld. Hoe dit onderzoek precies gedaan is is te lezen in zijn boek ‘Emotions revealed’.
Het werk van Ekman en zijn partners, verenigd in de ‘Paul Ekman Group’, wordt door overheidsinstanties en bedrijven over de hele wereld gebruikt. Zijn bedrijf geeft onder andere training in het herkennen van ‘Micro-expressions’. Dit zijn kleine gezichtsuitdrukkingen die mensen ‘lekken’ terwijl ze hun ware gevoelens proberen te onderdrukken.
Een ander project van Ekman is het ‘Wizards Project’. Gefascineerd geraakt door het feit dat sommige mensen kennelijk over de natuurlijke gave beschikken om leugens en micro-expressions te herkennen ging de professor samen met zijn partner Maureen O’Sullivan opzoek naar deze mensen. Na ruim 20 000 mensen onderzocht te hebben zijn er slechts 50 van deze zogenaamde ‘truth wizzards’ gevonden. Één van deze mensen is ‘eyes for lies’, een anonieme blogster, die dagelijks haar kijk op de actualiteiten geeft. Ondanks dat het voornamelijk over zaken gaat die zich in The States afspelen is het toch erg interessant om deze blog te lezen.
Inmiddels is Ekman ook ontdekt door de mainstream media. Fox produceert de serie ‘Lie to me’ die gebasseerd is op zijn werk. De serie is een echte aanrader voor een ieder die geïnteresseerd is in het werk van Ekman, maar ook voor iedereen die gewoon van een goed uurtje entertainment houdt. In ons land word de serie uitgezonden door RTL 5. Cheerio, Pennypacker.
De trouwe lezer zal zich ongetwijfeld kunnen herinneren dat ik eerder deze week een stuk heb geschreven over muziek trends en social media. Mocht je last hebben van geheugenverlies of het eerste stuk onverhoopt hebben gemist, klik dan hier. In dit deel ga ik in op release strategieën.
Release Strategieën Gaan Evolueren:
Het traditionele model waarin ‘buzz’ werd gegenereerd door middel van radio singles, gevolgd door voorzichtig uitgekozen albumlanceringen zal niet langer de norm zijn, zelfs niet in de commerciële popindustrie. We zullen de opkomst en exponentiële groei van een nieuw release model voor muziek gaan meemaken, dat op een dusdanige wijze is afgestemd op de verschillende communities van de muziekconsument, waarin labels verplicht zijn om te luisteren en te conformeren naar de eisen van hun klanten.
Dit nieuwe model, dat al een tijd wordt getest en voorzichtig wordt ingevoerd door pioneers in de muziekindustrie, zal een op lange termijn gerichte, stapsgewijze, gespreide release strategie zijn. Artiesten zullen vanaf nu volledig gratis downloads en full streams moeten aanbieden aan nieuwsgierigen en fanatiekelingen, willen zij een fanbase opbouwen. Traditionele release schema’s zullen hierop in tandem volgen, zei het met meer innovatieve doelgerichte producten, met een meer divers prijsbeleid, zodat accuraat gesegmenteerde groepen van fans kunnen worden bereikt.
In plaats van een simpele plastic CD, zullen we meervoudige stapsgewijze muziekproducten gaan aanschouwen: gratis streams en lage kwaliteit mp3’s, eenvoudige digitale en fysieke verpakkingen, versterkte audio en verpakking op digitale en fysieke releases, en zelfs een breed niveau aan premium producten zoals vinyl, merchandise en meer toegang tot de artiest. Dit jaar zal ons beeld van muziek als fysieke vorm, dat als een cd op de plank ligt, tot een eind komen. Eindelijk zullen we ons gaan realiseren dat muziek tegenwoordig in de realiteit een suite is van muziekproducten – T-shirts, mokken, boeken, ingelijste artwork, gesigneerde lyrics, USB sticks, en bijzondere muziekervaringen; en het ook als zodanig omarmen.
Ben je al de weg kwijtgeraakt en in dromenland aangekomen? Zo ja, dan heb je deze zin waarschijnlijk nooit gelezen en dat is eigenlijk geheel begrijpelijk, want dat overkwam mij ook meerdere malen toen ik dit stukje aan het schrijven was. Voor de diehards die over zijn gebleven heb ik goed nieuws. Na het weekend schrijf ik een slotstuk over dit onderwerp. Comments worden altijd gewaardeerd. Helaas heb ik deze week nog niet kunnen reageren, omdat ik momenteel beperkte internetmogelijkheden heb in de Franse Alpen, maar gelukkig komt daar dit weekend verandering in! Bis Bald, Friso.
Soms vraag ik me af waarom ik me in godsnaam nog waag aan uitgaan, en dan voornamelijk in clubs. Want elke keer stuit ik weer op bepaalde zaken die me toch wel zo tegenstaan. Misschien stel ik me ontzettend aan, maar toch, ik zit er maar mooi mee.
Namelijk, wat is er in vredesnaam mis met het aanschaffen van een degelijke airco? In bijvoorbeeld Paradiso en de Melkweg is het negen van de tien keer zo vreselijk warm dat binnen een uur je wimpers en wenkbrauwen op de grond hangen. Heb je jezelf eindelijk een beetje knap in de verf gestoken druipt het na een enkele danspas in zielige straaltjes naar beneden. Zweet is alleen sexy in bed, niet op de dansvloer. Daar komt bij dat op veel feesten een overdaad aan drugs en alcohol vaak graag geziene gasten zijn. Het is dus nog een hele opgave om er niet net zo uit te zien als de vrolijke lieden om je heen die wel al drie dagen aan één stuk door gegaan zijn.
Dan, waarom lopen mensen de hele tijd? Sta je een keer goed vooraan komt er weer zo’n zooitje ongeregeld dwars door je heen lopen. Staat er soms gangpad op mijn voorhoofd? Ook zoiets, mensen die uren aan de bar blijven hangen. Dat is allemaal leuk en aardig, ik wil verdomme wat bestellen! Barhangen doe je maar in de kroeg.
Soms denk ik, ik doe het gewoon niet meer. Ik blijf thuis. Daarbij zijn huisfeestjes tegenwoordig helemaal het nieuwe zwart. Maar dat is waarschijnlijk hetzelfde als zeggen dat je één biertje gaat drinken, en als na een avond flink aan het infuus gehangen te hebben zeggen dat je echt nóóit meer drinkt: loze uitspraken waar je je toch niet aan houdt. Zie jullie in Paradiso dus. ByeBye, L.
Ok. Mijn ritme is nu volledig naar de knoppen, maar voor zowel de lezer als de schrijver is dat achteraf gezien een goede zaak. Toen ik begon met het schrijven van dit stuk ging het namelijk over totaal iets anders. Iets dat mij en ongetwijfeld ook jullie niet had geboeid. Ergens in het schrijfproces dwaalde mijn gedachten af en raakte ik verstrikt in het digitale spinnenweb, mijn browser. Zodoende stuitte ik op een in eerste instantie ietwat lullig klinkende link: “69-jarige DJ is sensatie in Frankrijk”.
Zo lullig was het alleen niet. Het gaat hier namelijk om Ruth Flowers. Who the F*ck? Mamy Rock! Excuseer me voor mijn taalgebruik, maar na het zien van het onderstaande filmpje zul je begrijpen waarom deze woordkeuze onvermijdelijk was. Enfin, Ruth Flowers is een Britse oma die haar rollator heeft ingeruild voor de ‘wheels of steel’. Inmiddels is Ruth uitgegroeid tot een ware superster, vult ze de grootste clubs in Frankrijk en heeft zij menig tv optreden op haar naam staan. Haar trademark? Met een bling bling imago verzorgt zij de Franse party scene van eclectische beats. Zorgvuldig mixed deze wilde dame electro met classics en daar bedoel ik classics mee die wij nooit levend hebben meegemaakt. Dus een beetje Jim, Bob en The Stones, in combinatie met krijsende synthesizers. Relaxed? Ach muziek is subjectief zullen we maar zeggen.
Wat mij betreft hulde voor deze bejaarde oorlogsveteraan. Uiteraard ook petje af voor het marketingteam dat hierachter zit. Want laten we eerlijk zijn, een groot deel van onze helden van nu beginnen toch aardig op leeftijd te raken. Ruth biedt voor hen hoop in donkere dagen, immers het publiek houdt van grijs! Haar producer, Aurelien Simon, zal ook ongetwijfeld de ballen uit zijn broek lachen. In het voorjaar wordt de eerste release van Ruth Flowers uitgebracht. Komori out, Ben.
Je kent het wel; een zaterdag die eigenlijk een dag te laat komt, want de dag ervoor hadden we Carnivale in Studio 80. Deze avond was een succes en het werd dan ook voor velen een latertje… Maar Specker mocht helaas deze zaterdag niet ‘vercracken’ op de bank, want om 01:00 uur moesten wij de achterzaal openen op BLA BLA in Studio 80. Bovendien was dit voor ons een bijzondere avond omdat wij binnenkort een plaat gaan releasen op Be Real, een nieuw label van Daniel Sanchez die ook de organisator van het laatstgenoemde feest is.
Rond de klokslag van 12 arriveerden we in de club. Toen we eenmaal onze spullen gingen aansluiten begon de sfeer bij ons alweer lekker erin te komen. Vragen als “hoe laat gaat deze zaal open?” en ”wat voor muziek wordt hier gedraaid?” brengen altijd gezonde spanningen teweeg, want het laat merken dat mensen nieuwsgierig zijn naar wat we doen. Aangezien we de openingsact waren begonnen we lekker rustig, maar al gauw brachten we de vertrouwde Specker groove erin en ging het tempo omhoog. Veel van onze vrienden waren meegekomen en mede daardoor hing er vanaf moment één een goede sfeer. Rond 02:00 uur was de zaal inmiddels bomvol en dit kwam de impact van onze rollende basslijnen en de daarop volgende ontlading ten goede. Rond half 4 was onze set afgelopen en besloten we om even te gaan chillen in de backstage.
Ons rustmoment duurde niet lang, want boven hoorden we de beats doordreunen van onze favoriete DJ van de afgelopen jaren: Paco Osuna. Hij is in onze optiek een geniale artiest mede door zijn speciale manier van mixen en de manier waarop hij effecten gebruikt om zijn sets van extra power te voorzien. Vooral zijn laatsten 6 platen waren abnormaal goed. De funky groove met een duister randje en een basslijn waar je u tegen zegt, zorgen simpelweg ervoor dat je keihard uit je dak gaat. Wat een held!
Als het licht eenmaal aan gaat krijgt Paco totaal verdient de toestemming om nog 1 plaat te draaien. Daarna is het helaas afgelopen. Kortom spullen pakken en… Die houd je van ons tegoed Greetz, Specker.
Ruim een week geleden sloot ik mijn ‘blog post’ over de nieuwe film van Tim Burton, Alice in Wonderland, af met de woorden: “wordt ongetwijfeld vervolgd”. Een kleine 10 dagen later is dat vervolg er dan. En voor de mensen die, net als ik, niet kunnen wachten op deze film is er goed nieuws. We kunnen Alice toch in 3D kijken!
Pathé, de grootste bioscoopketen van ons land, heeft maandag namelijk besloten in navolging van hun Britse branchegenoten de film toch in hun bioscopen te tonen. Naar eigen zeggen na het maken van afspraken met Disney, maar Disney ontkent dat er afspraken zijn gemaakt. Kortom, de dvd release staat nog steeds ongewijzigd geplanned voor juni. Dinsdag werd bekend dat de andere bioscoopketens marktleider Pathé volgen en Alice ook gewoon in hun zalen zullen gaan tonen. Alice is vanaf vrijdag 5 maart voor iedereen te bewonderen in diverse voorpremières en vanaf 10 maart in alle bioscopen. Even leek het nog erop dat de bioscopen in België de boycot wel zouden doorzetten, maar na een dagje extra verzet besloten onze zuiderburen ook het bijltje erbij neer te gooien.
Eind goed, al goed, zullen we maar zeggen. Wij kunnen die film zien en Disney brengt over pakweg 3 maanden gewoon de dvd en blu-ray uit. De enige die reden tot klagen hebben zijn de bioscopen, al zal de extra aandacht die de release nu heeft gekregen ze ook geen windeieren leggen. Cheerio, Pennypacker
Mannen vinden dat vrouwen altijd zeuren (of zeiken zo u wilt), maar geloof me, mannen kunnen er ook wat van. Het uit zich alleen anders.
Greetz, Specker.
FOLLOW US: