Carnivale just passed 1000 facebook group members... Popping a bottle at our HQ. Thanks so much everyone for your unconditional support!12:09:35 PM March 11, 2010from web
Twee nieuwe posts! Een fijne van Specker over gehoorschade en oordoppen en daarnaast een oproep om te stemmen op je favoriete club.11:18:43 AM March 10, 2010from web
Friso's post over de @PiratenPartij staat on-line. Ze doen in juni mee met de verkiezingen, dus maak nu alvast kennis met deze vrijbuiters.10:41:06 AM March 09, 2010from web
Niet alles met een negatieve connotatie is per definitie slecht. Neem het woord bananenrepubliek. Een afgunstige, haast minachtende, term die wij ooit in het leven hebben geroepen voor landen die teveel grondstoffen bezitten en een ietwat turbulente politieke agenda erop nahouden.
Voor de romantische anarchisten onder ons moet dit eigenlijk toch gewoon een heerlijk toestand zijn. De kans op een revolutie is ongeveer net zo groot als de kans dat Nederland het WK wint.
En bovendien kan niemand die ‘The Rum Diary’ van Hunter heeft gelezen, ontkennen dat, hoe onethisch het ook moge klinken, een bananenrepubliek ook synoniem staat voor een hoop plezier.
Een wijze man in Sicilië zei ooit: “Muggen moet je vangen met stroop, niet met azijn”. Daar waar doorgaans de zogenaamde ontwikkelde landen zichzelf geselen met de gedachte dat vooral alles wat leuk is verboden moet zijn of moreel onjuist, gooien de bananengezagvoerders het over een andere boeg. Geef gewoon een vinger, en je houdt de rest van je hand. Welkom in het land waar alles mag, Viva Banana!
Daarnaast kent uitgaan in een bananenrepubliek vele voordelen. Allereerst heb je te maken met een kapotte economie, dus zolang je je spaarcenten in Europa hebt gepot, leef je als een Zonnekoning. Dat zijn een hoop mojito’s iedere dag.
Verder bestaat bureaucratie niet. Hoezo nachtbeleid? Kortom, ook de radicale hedonist heeft absoluut vrijspel. Heerlijk toch zo’n festival op het strand waar maar geen eind aan lijkt te komen? Bovendien profiteert ook de buitenstaander mee. Zo ziet de internationale headliner zijn fee verdrievoudigen in contanten.
Moraalridders zullen intussen ongetwijfeld op het puntje van hun stoel zijn gaan zitten. Maar meer dan een gezonde dosis aan medelijden kan ik deze verongelijkte groep niet schenken. Immers, moeten niet juist de mensen die de grap niet van de ernst kunnen onderscheiden, zichzelf eens flink achter de oren krabben?
Dus mijn lieve nachtmonsters: Leve de wanorde! En voor degenen die echt in zijn voor pret: Geniet van Chat Roulette. Komori Out, Ben.
Aangezien mijn studielast heeft besloten dat het hebben van een sociaal leven ontzettend overbodig is slijt ik mijn dagen tegenwoordig in de Universiteits Bibliotheek, UB voor intimi. Ik kom hier nu zo veel dat de portiers me nog net niet bij naam begroeten en bij Sorbonne weten ze haast al wat ik ga bestellen. Ook zit ik immer op dezelfde plek en aangezien velen anderen dit ook doen zie ik steeds dezelfde gezichten en voelt het als een grote groep van beste vrienden, met wie ik nog nooit gesproken heb. Ah de UB, het is fijn dat er een plek is waar elke dag hetzelfde is en iedereen zich keurig aan de ongeschreven regels houdt. Ongeschreven? Mais oui.
Het stikt er namelijk van. Zo is het bijvoorbeeld voor mannen verplicht om ‘goed haar’ te hebben, worden vrouwen geacht een beetje knap in de make-up te zitten, is het dragen van een nonchalante-doch-doordachte-outfit van levensbelang, moet je minstens één account hebben bij een social media site (liefst Facebook) en is het van groot, groot belang om zo min mogelijk in je boeken te kijken en zo veel mogelijk om je heen, naar andere mensen. Iedereen houdt zich braaf aan deze regels en zo kabbelen de dagen in de UB rustig en vredig voort.
En opeens schrok ik me rot, want wat als de bananen ook hier zouden toeslaan, wat als niemand zich meer aan de regels zou houden? Wat als de gangen niet meer vol zitten met bellende mensen, er geen Red Bull meer gedronken wordt, mensen niet meer naar elkaar staren en men opeens echt –oh shock en horror- zouden studéren?
Dus ik stel voor dat we met z’n allen een front vormen. Tegen de bananen en hun idiote afwezigheid van regels en gezag en vóór de UB met zijn aanwezigheid van de vele, eeuwenoude en gerespecteerde regels. Want sommige dingen moeten gewoon blijven zoals ze zijn. Die politici kunnen er allemaal wel mee stoppen dat het een lieve lust is, partijleiders met Duitse aspiraties mogen dan wel sky high gaan en stembiljettellers kunnen dan misschien wel niet meer tellen, laten we in godsnaam proberen om op z’n minst één instituut in Nederland in stand te houden.
Misschien dat ‘ze’ nog wel eens een voorbeeld aan ‘ons’ gaan nemen. Dat Nederland weer een land wordt waar iedereen zich braaf aan de ongeschreven dan wel geschreven regels houdt. Waar men weer sociaal met elkaar omgaat –digitaal of niet- , mensen een beetje naar anderen kijken in plaats van naar zichzelf en vooral, waar de dagen rustig en vredig voort kunnen kabbelen. ByeBye, L.
Een Engelse vriend van me belde me op na de val van het kabinet, om me triomfantelijk mee te delen dat “You live in a banana republic, mate!” Dat stuitte mij natuurlijk enorm tegen de spreekwoordelijke borst en dat heb ik hem, in onze beide moedertalen, dubbel en dwars duidelijk gemaakt. Helaas ben ik te vroeg in de bres gesprongen. Want zoals vaker gebeurt met mensen die in de voorhoede vechten: ik werd in de steek gelaten door mijn rugdekking.
Deze week belde mijn mate weer. “I hear they’re sending UN observers to Rotterdam, whahaha”. Echt waar, de triomf droop gewoon van zijn lach, en ik stond in mijn hemd, in de bres. Dank u 010.
Ondanks mijn afgang, of misschien juist dankzij mijn afgang, heeft dit alles me wel aan het denken gezet. Leven we nu echt in een bananen republiek? Technisch gezien natuurlijk niet, want een banaan moet van goede huize komen als hij hier voet aan de grond wil krijgen. Bovendien zorgt Hare Majesteit ervoor dat ook het tweede deel van de term niet van toepassing is op het zompige moeras dat we ‘ons’ land noemen. Dus, lekker puh mate!
Aan de andere kant, het wonen in een bananen republiek heeft ook voordelen. In de regel schijnt de zon er, behalve in de regentijd. Daarnaast roken de mannen dikke sigaren en hoeden de meisjes varkens en geiten. En als je het geluk hebt dat je als socialist bestempeld wordt, dan mag je ook nog eens op een geheel verzorgde en eeuwige vakantie naar gene zijde.
Helaas zijn de zaken in dit land heel anders; socialisten komen in het parlement, de varkens, van wie de sigaren in rook op zijn gegaan, hoeden hier meisjes en in de regel regent het hier zo hard dat zelfs de koeien er treurig van worden. En koeien zijn in de regel (dit is dus een andere regel dan die waarin het hard regent) vrij snel tevreden heb ik begrepen.
Of de koeien in dit land tevreden zijn of niet, en of regels nou wel of niet op ons, op koeien, of op het weer van toepassing zijn, daar wil ik af zijn. Het weekend is begonnen en ik ga in de zon zitten! Bis Bald, Friso
Het is met grote vreugde en enthousiasme dat ik aan jou de allereerste open brief van deze serie mag sturen. Maar ik hoor je denken; waarom stuurt hij deze brief aan mij? Wie ben ik nou dat ik het onderwerp van een open brief mag zijn? Mijn waarde lezer, dat is valse bescheidenheid.
Je weet het misschien nog niet, maar voor iemand die schrijft en voor iemand die zijn pennenspinselen vervolgens publiceert, is zijn (of haar) publiek enorm belangrijk. Als mijn lezers me koud lieten, zou ik ten eerste mijn best niet meer doen, en ten tweede zou ik mijn teksten gewoon op straat kunnen gooien. Of ik zou ze misschien wel schrijven op de eerste pagina van bibliotheek boeken, zodat ik nooit zou weten wie ze las.
Zo ben ik dus niet. Ik schrijf voor jou en daarom ben ik geïnteresseerd in wie jij bent. Waar je interesses liggen, welke vragen die je hebt, welke verwachtingen, wat voor angsten, of juist welke hoop je koestert.
En ik wil je nog iets verklappen. Dit is de eerste brief van een serie. Vanaf deze week zullen wij iedere donderdag een open brief publiceren. En omdat we jou zo hoog hebben zitten, zouden we het fantastisch vinden als jij hier ook een bijdrage aan wil leveren. Deze bijdrage kan in de vorm van een complete brief, als je daar tenminste de inspiratie voor hebt. Maar het kan ook in de vorm van een vraag aan iemand, of alleen maar de naam van een persoon.
Levend, dood, fictief, het maakt niet uit. Ik zou niet durven om je enige beperking op te leggen, ik vraag je enkel om je suggesties kenbaar te maken. Dat kan op allerlei manieren: door me een kaartje te sturen, een postduif, een telegram of een e-mail. Je zou me aan kunnen spreken in de kroeg of op straat, of je laat hieronder gewoon een comment achter.
Lezer, mij achting voor jou kent geen grenzen. Wij zijn tegen wil en dank verstrengeld geraakt in een relatie waaruit we niet willen, of kunnen, ontsnappen. Maar dat geeft niet. Dat is zelfs iets moois. En het is iets dat ik, in ieder geval, koester. Samen komen we er wel. Bis Bald, Friso
Voor de oplettende en geïnteresseerde lezer, dit is het derde en laatste deel van mijn voorspelling van de ontwikkelingen die we dit jaar gaan zien op het gebied van digitale muziek en Social Media. Waar ik het hiervoor heb gehad over platen labels en releasestrategiën, zal ik nu mijn laatste voorspelling doen.
Muziek zal on-line gaan.
De trend is al een paar jaar geleden ingezet, maar 2010 zal het jaar worden waarin we over muziek zullen gaan denken als een oneindig, on-demand reservoir dat we altijd en overal kunnen aanboren. De mogelijkheid om on-line muziek te beluisteren zal dit jaar gaan toenemen. We gebruiken nu al een tijd YouTube om on-line muziek te luisteren en te delen met onze vrienden en kennissen, maar deze methode heeft nog te veel haken en ogen om echt succesvol genoemd te worden.
De trend waar ik het nu over heb zal hand in hand gaan met de ontwikkeling van geavanceerdere afspeel apparatuur. Want zelfs als muziek universeel en gemakkelijk toegankelijk is, het blijft een sleutel voorwaarde voor de manier waarop mensen hun identiteit uitdragen. We zullen altijd behoefte houden aan iets om onder de kerstboom te leggen. Een tastbaar ding om aan onze omgeving te laten zien dat muziek een belangrijk deel van ons leven is.
iTunes wil natuurlijk niets liever dan de toon zetten bij deze ontwikkelingen. De recente acquisitie van het bedrijf LaLa is een eerste, voorzichtige, stap naar de ‘streaming’ markt. Maar we kunnen er niet omheen dat Apple hier aan de late kant is.
In het buitenland zijn bedrijfjes zoals Spotify al stevig aan de weg aan werken. En zij zijn door hun voorbereiding dan ook beter staat om het volle potentieel van streaming muziek diensten te benutten.
Apple laat hier dus kansen liggen en we gaan dit jaar merken of ze bereid zijn het gat te dichten, of dat ze deze populaire markt links laten liggen omdat de winstmarges te klein zijn.
Naast Lala en Spotify zijn er nog meer spelers waar we dit jaar van gaan horen. Zo is er bijvoorbeeld Grooveshark. Een aanbieder die, net als Spotify, veel aandacht besteed heeft aan een overzichtelijke en gebruiksvriendelijke interface. Ik denk dat het gebruiksgemak en de mogelijkheden om muziek te delen doorslaggevende factoren worden in de strijd om een plaatsje op de nieuwe streaming-markt.
En in het kader van gebruiksgemak mogen we Google echt niet vergeten. Omdat Google de spreekwoordelijke sleutels van CyberCity heeft, zijn ze in staat om in één keer het gras voor iedereens voeten weg te maaien door een mogelijkheid voor streaming muziek in te bouwen in hun zoekplatform.
Een andere gigant die hoge ogen kan gaan gooien is natuurlijk Facebook. Het grootste land te wereld in veel opzichten, heeft tot nu toe nog niet geprobeerd om iets met muziek te doen. Als Zuckerberg en de zijnen een manier ontwikkelen om muziek te integreren in de Facebook interface, kunnen ze in één simpele stap de grenzen van streaming muziek land opnieuw bepalen.
Maar wie van deze spelers dan ook aan het langste eind zal trekken, hij zal zich op een volledig nieuw terrein begeven en mogelijkheden hebben die we nu nog niet kunnen bevatten.
En eerlijk is eerlijk, zoals alle vragen die het internet oproept, zal ook deze vraag beantwoord worden op de manier die het wereldwijde web zo typisch en zo uniek maakt. Het antwoord zal komen van de gebruikers. De gebruiker, de surfer, jij en ik en met ons alle anderen die gezegend zijn met een internetverbinding zullen uiteindelijk bepalen wie de winnaars, en wie de verliezers, worden in de digitale muziek economie.
Omdat ik een grote plek in mijn hart heb voor muziek, en razend nieuwsgierig ben naar technologische innovatie, kan ik niet wachten tot de strijd echt losbarst. Want aan het front van de digitale revolutie is een belangrijke plaats weggelegd voor muziek. En het is nog maar de vraag of de grote platenmaatschappijen het stokje weer oppakken. Of dat ze in 2010 de handdoek, vrijwillig of gedwongen, definitief in de ring gooien. Wij wachten af. Bis Bald, Friso
Hebben jullie gister ook zo genoten van de season finale van White Colar? Nee? Dat verbaast me niks, de serie is hier namelijk nog nergens te zien. Waar series van grote netwerken als Fox, ABC, NBC en CBS tegenwoordig vaak voordat er 1 frame op de Amerikaanse beeldbuis is vertoond aangekocht worden door internationale zenders, worden series van de kleinere kabelnetwerken vaak vergeten.
Eén van de netwerken waarvan de series er een tijdje over doen voordat ze ons bereiken is ‘USA network’, onder andere bekend van de serie ‘Burn Notice‘. Het is dan ook helemaal niet zo gek dat je de season finale van ‘White Collar’ niet hebt gezien, of dat je überhaupt nog nooit van de serie hebt gehoord.
Naar mijn mening is White collar één van de beste nieuwe series van het huidige tv-seizoen. De hoofdpersoon in deze serie is ‘Neil Cafrey’. Het soort man waarvan elke vent zou willen dat hij het was. Hij is charismatisch, intelligent, doet het goed bij de dames en ook nog eens een meester oplichter: één van ’s wereldse beste kunstvervalsers en inbrekers. Een echte renaissance man dus.
Ondanks dat hij in ongeveer alle disciplines van de criminele beroepsgroep uitblinkt is het de FBI, in de vorm van Agent Peter Burke, toch gelukt Cafrey achter slot en grendel te stoppen. Met nog 3 maanden straf uit te zitten ontsnapt hij echter, om vervolgens binnen een paar uur weer gegrepen te worden en er 4 jaar extra bij te krijgen. In ruil voor zijn diensten als informant weet Cafrey echter zijn vrijheid terug te krijgen.
De pilot is een uurtje ijzersterke tv dat je gelijk het verhaal in zuigt. Halverwege het seizoen wordt het echter wat minder, nog steeds goed hoor daar niet van maar minder, om vervolgens in het 2e deel van het seizoen naar een spannend einde toe te werken.
Volgens wikipedia heeft RTL de serie inmiddels aangekocht. Of het waar is weet ik niet, maar ga er maar vanuit dat White collar snel in de Nederlandse huiskamers te bewonderen is. Cheerio, Pennypacker
Op dit moment denk je ongetwijfeld: oordoppen wat heeft dit met ons te maken? Helaas is de werkelijkheid anders. Het gehoororgaan is één van de meeste vernuftige, maar tegelijk ook één van de meest kwetsbare systemen van ons lichaam.
Je hoort er van alles mee, zelfs zoveel dat je hersenen een deel ‘niet doorgeven’, omdat we anders met informatie overbelast raken. De oren zorgen voor richtingsgevoel, je hoort heel veel prettige geluiden zoals muziek, fluisteren, gesprekken, maar ook alarmsignalen, waarschuwingen voor gevaar… Bovendien hoor je veel dingen die je niet kunt zien.
Slechthorendheid zorgt er dan ook voor dat je veel details in geluid niet meer kunt onderscheiden. Naast de directe gevolgen, zoals sterk verminderde spraakverstaanbaarheid, kan slechthorendheid ook leiden tot andere klachten van lichamelijke- en psychische aard, zoals stress. Vervelende, blijvende klachten.
Verder past het menselijk brein zich aan naar het volume dat gedurende een avond ten gehoren wordt gebracht, waardoor je altijd het idee hebt dat de muziek hard genoeg staat, onafhankelijk van de daadwerkelijke dB-hoogte. Dat zijn de feiten maar niemand denk momenteel aan oordoppen omdat “dat toch niet hoort?” “Waarom draag je oordoppen, ben je een mietje ofzo?”
Nee, ik geef om mijn gehoor omdat ik graag als ik 50 ben nog van muziek wil kunnen genieten. Sterker nog het verschil is dusdanig groot dat je compleet gehoorverlies kunt voorkomen bij het dragen van extreme demping. Denk dan aan bijvoorbeeld aan een demping van 15 of zelf 25 dB.
Tegenwoordig zijn er fabrikanten zoals Earproof die oordoppen maken die eigenlijk niets anders doen dan dempen. Het geluid wordt dus haast niet aangepast, waardoor je muziek ervaart zoals je dat gewend bent. Men denkt vaak dat je elkaar minder goed verstaat als je oordoppen draagt, maar ook daar is aan gedacht, want er zit een ingebouwde “speech filter” in.
Hieronder vind je een tabel die weergeeft hoe schadelijk de omgeving is waar wij dance liefhebbers ons in begeven. Gemiddeld zul je in een club als Paradiso gedurende een avond van 4 uur bijna constant ±100dB te verduren krijgen. Het kost weinig inlevingsvermogen om in te zien wat er nog van je gehoor overblijft na een avond partyen zonder enige vorm van gehoor bescherming.
Mocht je nou gehoorbescherming dragen van -15dB demping, dan betekent dit dus dat je ongeveer 4 uur op de dansvloer kan staan zonder enige vorm van beschadiging op te lopen. Kortom, tel alle feestjes die je momenteel bezocht hebt bij elkaar op plus de feestjes die je nog gaat bezoeken en je zult zien dat je jezelf van nog een heleboel gehoorschade kunt besparen door nu oordoppen te bestellen!
Een tip zou zijn om dit te doen bij oordoppenshop.nl. Dit bedrijf komt namelijk aan huis je oren opmeten en een mal maken zodat je niet naar hen toe hoeft te komen. Voor 189,- euro heb je ze binnen 4 weken in huis en zijn je oren voor de komende 5 jaar goed beschermd.
Onze boodschap: Denk aan je gehoor en bestel oordoppen want gehoorbeschadiging is niet stoer… Greetz, Specker.
Dear Carnivales, tot aanstaande maandag kun je HIER een stem uitbrengen voor de Top 100 Clubs Poll van DJ Mag. Kortom, waar wacht je nog op en support je eigen scene! Omschrijving Top 100 Clubs Poll:
What makes a good club? Is it a crystal-clear soundsystem? A mind-blowing light show? A pristine selection of guest DJ talent? Or a stalwart team of residents who know their crowd inside out? The time has come to make your voice heard! What clubs have left you speechless, battered, energised and rejuvenated your faith in dance music? What has been your best night out of the year? Where is your clubbing mecca? Which clubs give you gooesbumps before you’ve even stepped through the doors?
Nou willen we helemaal geen Rotterdamse stemtaferelen aanmoedigen, maar het schijnt dat je in het venster naast de club ook je favoriete event kunt aangeven… Wat je daar invult moet je dus echt zelf weten Doe je ding op www.top100clubs.com
*P.S. Vergeet niet je stem te valideren via email. Het kan zijn dat de email van DJ Mag in je junk mail terechtkomt. Zonde als alle ‘moeite’ voor niets is geweest!
Mannen vinden dat vrouwen altijd zeuren (of zeiken zo u wilt), maar geloof me, mannen kunnen er ook wat van. Het uit zich alleen anders.
Een man zal de schuld nooit bij zichzelf leggen. Als een willekeurig apparaat het niet doet geeft hij er een klap op om vervolgens te besluiten ‘hij doet het niet’. Probleem opgelost. Een vrouw gaat er automatisch van uit dat zij iets fout heeft gedaan, ze denkt na over wat ze met het apparaat gedaan heeft om er zo achter te komen waar het mis ging.
Ze legt de schuld dus bij zichzelf en besluit hopeloos ‘ik snap er niets van’. Als in een kroeg of club de avances van een man richting een vrouw niet beantwoord worden ‘zal ze wel pot zijn’ en anders is het wel gewoon een ‘arrogant wijf’. Probleem opgelost. Draai je het plaatje om en loopt de vrouw een blauwtje, dan gaat haar over-analytisch vrouwenbrein direct in de modus van ‘ik doe iets fout’. Hij zal me wel te dik vinden, te lelijk of hij wil eigenlijk liever mijn vriendin.
Probleem niet opgelost maar wel, nieuw probleem gecreëerd. Dat probleem moet dan besproken worden en dát wordt dan weer gezien als zeuren. Volgens de Van Dale betekent zeuren: ‘vervelend praten over kleinigheden’. Een situatie als net geschetst is voor een vrouw geen kleinigheid. Een man ziet dit echter wel zo en dus wordt dergelijk gepraat resoluut afgedaan als zeuren.
Er zijn ook kleinigheden vanuit mannelijk perspectief die vrouwen weer als zeuren zien. Bijvoorbeeld een man achter het stuur, niemand op de weg kan immers net zo briljant rijden als hij en dit zal hij luidkeels laten horen. Ook zal een man liever zijn eigen ballen opeten dan in het geval van de-weg-kwijt-zijn iemand om die weg vragen.
Waar een vrouw gewoon een voorbijganger om hulp vraagt –probleem opgelost- zal een man liever urenlang rondrijden en het probleem zelf trachten op te lossen. Ondertussen zullen de straten ‘hier net een dolhof zijn, hebben ze niet van wegwijzers gehoord en is die kut TomTom een loze aankoop geweest want ‘dat ding doet het niet’. In de oren van vrouwen; gezeur.
Toegegeven, mannen slikken hun kleinigheden sneller in, maar ze hebben ze net zo goed en hun ‘gepraat’ is in sommige situaties net zo vervelend als dat van vrouwen. Dus mannen, hou op met zeuren over het zeuren van vrouwen. Dan zullen wij in de toekomst als jullie weer eens vervelend zijn je gewoon een klap geven en besluiten: ‘hij doet het niet’. Probleem opgelost. Byebye, L.
Niet alles met een negatieve connotatie is per definitie slecht. Neem het woord bananenrepubliek. Een afgunstige, haast minachtende, term die wij ooit in het leven hebben geroepen voor landen die teveel grondstoffen bezitten en een ietwat turbulente politieke agenda erop nahouden.
Een wijze man in Sicilië zei ooit: “Muggen moet je vangen met stroop, niet met azijn”. Daar waar doorgaans de zogenaamde ontwikkelde landen zichzelf geselen met de gedachte dat vooral alles wat leuk is verboden moet zijn of moreel onjuist, gooien de bananengezagvoerders het over een andere boeg. Geef gewoon een vinger, en je houdt de rest van je hand. Welkom in het land waar alles mag, Viva Banana!
Doe je ding op 
FOLLOW US: