Soms vraag ik me af waarom ik me in godsnaam nog waag aan uitgaan, en dan voornamelijk in clubs. Want elke keer stuit ik weer op bepaalde zaken die me toch wel zo tegenstaan. Misschien stel ik me ontzettend aan, maar toch, ik zit er maar mooi mee.

Namelijk, wat is er in vredesnaam mis met het aanschaffen van een degelijke airco? In bijvoorbeeld Paradiso en de Melkweg is het negen van de tien keer zo vreselijk warm dat binnen een uur je wimpers en wenkbrauwen op de grond hangen. Heb je jezelf eindelijk een beetje knap in de verf gestoken druipt het na een enkele danspas in zielige straaltjes naar beneden. Zweet is alleen sexy in bed, niet op de dansvloer. Daar komt bij dat op veel feesten een overdaad aan drugs en alcohol vaak graag geziene gasten zijn. Het is dus nog een hele opgave om er niet net zo uit te zien als de vrolijke lieden om je heen die wel al drie dagen aan één stuk door gegaan zijn.

Dan, waarom lopen mensen de hele tijd? Sta je een keer goed vooraan komt er weer zo’n zooitje ongeregeld dwars door je heen lopen. Staat er soms gangpad op mijn voorhoofd? Ook zoiets, mensen die uren aan de bar blijven hangen. Dat is allemaal leuk en aardig, ik wil verdomme wat bestellen! Barhangen doe je maar in de kroeg.

Soms denk ik, ik doe het gewoon niet meer. Ik blijf thuis. Daarbij zijn huisfeestjes tegenwoordig helemaal het nieuwe zwart. Maar dat is waarschijnlijk hetzelfde als zeggen dat je één biertje gaat drinken, en als na een avond flink aan het infuus gehangen te hebben zeggen dat je echt nóóit meer drinkt: loze uitspraken waar je je toch niet aan houdt. Zie jullie in Paradiso dus. ByeBye, L.

Tags: liesbeth rasker, melkweg, paradiso

This entry was posted on March 5, 2010 at 10:11 and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.