Zeer geachte lezer,

Het is met grote vreugde en enthousiasme dat ik aan jou de allereerste open brief van deze serie mag sturen.  Maar ik hoor je denken; waarom stuurt hij deze brief aan mij?  Wie ben ik nou dat ik het onderwerp van een open brief mag zijn?  Mijn waarde lezer, dat is valse bescheidenheid.

Je weet het misschien nog niet, maar voor iemand die schrijft en voor iemand die zijn pennenspinselen vervolgens publiceert, is zijn (of haar) publiek enorm belangrijk.  Als mijn lezers me koud lieten, zou ik ten eerste mijn best niet meer doen, en ten tweede zou ik mijn teksten gewoon op straat kunnen gooien.  Of ik zou ze misschien wel schrijven op de eerste pagina van bibliotheek boeken, zodat ik nooit zou weten wie ze las.

Zo ben ik dus niet.  Ik schrijf voor jou en daarom ben ik geïnteresseerd in wie jij bent.  Waar je interesses liggen, welke vragen die je hebt, welke verwachtingen, wat voor angsten, of juist welke hoop je koestert.

En ik wil je nog iets verklappen.  Dit is de eerste brief van een serie.  Vanaf deze week zullen wij iedere donderdag een open brief publiceren.  En omdat we jou zo hoog hebben zitten, zouden we het fantastisch vinden als jij hier ook een bijdrage aan wil leveren.  Deze bijdrage kan in de vorm van een complete brief, als je daar tenminste de inspiratie voor hebt.  Maar het kan ook in de vorm van een vraag aan iemand, of alleen maar de naam van een persoon.

Levend, dood, fictief, het maakt niet uit.  Ik zou niet durven om je enige beperking op te leggen, ik vraag je enkel om je suggesties kenbaar te maken.  Dat kan op allerlei manieren: door me een kaartje te sturen, een postduif, een telegram of een e-mail.  Je zou  me aan kunnen spreken in de kroeg of op straat, of je laat hieronder gewoon een comment achter.

Lezer, mij achting voor jou kent geen grenzen.  Wij zijn tegen wil en dank verstrengeld geraakt in een relatie waaruit we niet willen, of kunnen, ontsnappen.  Maar dat geeft niet. Dat is zelfs iets moois.  En het is iets dat ik, in ieder geval, koester. Samen komen we er wel. Bis Bald, Friso

This entry was posted on March 11, 2010 at 15:00 and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.