Toen ik vanmorgen ging zitten om een artikel te schrijven had ik totaal geen inspiratie. Zoals zo vaak, als ik achter de computer zit te niksen, ga ik dan maar doelloos zitten facebooken en youtuben.
De meeste van de filmpjes die ik op youtube bekijk zijn filmpjes van mensen die iets doen waar ze, om het aardig te zeggen, niet zo heel goed in zijn. En dat vind ik nou het mooie van internet. Het geeft mensen een podium om de wereld te laten zien wat ze kunnen of, zoals in de meeste en vaak vermakelijkste gevallen, niet kunnen.
Ik weet vaak niet of ik nou medelijden met deze mensen moet hebben en me eigenlijk moet schamen omdat ik ze uitlach, en met mij de rest van de kijkers. Of dat ik blij moet zijn voor deze mensen omdat ze iets doen waar ze plezier in hebben en dit graag delen met de rest van de wereld? Na het lezen van een artikel van L. heb ik besloten dat ik gewoon blij voor ze ben.
Ik had hier nooit iets over moeten schrijven, want inmiddels is er al een uur verstreken na het neer zetten van het eerste woord en ben ik niet echt opgeschoten. Ik denk dat jullie wel kunnen raden waarom.
Aangezien jullie toch wel iets van vermaak verdienen op deze mooie lentedag stop ik maar met schrijven en ga ik een aantal van mijn favoriete ‘artiesten’ met jullie delen. Jullie zullen ze vast al kennen, maar je kan ze niet vaak genoeg zien. Cheerio, Pennypacker
