Zoals iedereen weet heeft er afgelopen week iets vreselijks plaatsgevonden, en ook een wonder.  Tijdens de fatale vliegtuigcrash kwamen 103 mensen om het leven, waar van 70 Nederlanders.  Er was één overlevende, de negenjarige Ruben uit Tilburg.  Er zijn niet genoeg woorden om te beschrijven hoe afschuwelijk deze gebeurtenis is, hoe verwoest het leven van de kleine overlever is, en natuurlijk het verdriet dat alle nabestaanden nu moeten gaan verwerken.  Het gebeurt niet vaak dat er zo veel mensen het leven laten bij een vliegtuigramp, en al helemaal niet dat er één overlevende is.  Groot nieuws dus, en dat hebben we geweten.

Ruben is the talk of the day. Elke krant, elk televisieprogramma, wereldwijd, schrijven en spreken over het wonderkind.  Dat het een wonderkind is zal ik niet ontkennen, en dat de nieuwswaarde ervan hoog is ook niet.  Maar naar mijn mening zijn de journalisten en omroepers nu echt een stap te ver gegaan.  De beelden van Ruben in zijn ziekenhuisbed, totaal verdoofd, versuft, in de war, kleine oogjes, we hebben ze allemaal gezien.

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat er een cameraploeg in die kamer stond?  Welk zielloos persoon heeft besloten om dat arme kind een camera op zijn neus te duwen?  Waarom zenden de omroepen dit uit?  Waarom drukken de kranten dit af?  Heeft men geen geweten meer?  Vooral de begeleidende beelden bij het artikel van de Britse krant the Daily Mail zijn simpelweg schokkend.

Naast ongepastheid qua berichtgeving is er ook nog zoiets als ongepastheid qua privacy.  In Nederland bijvoorbeeld ligt nu een nieuw eenmalig tijdschrift in de schappen; Binnenhof.   In dit blad lezen we ‘alle ins & outs’ over onze politici.  Op de cover staat een rokende Femke Halsema en een van de items in het blad is een fotoserie van de inhoud van de prullenbakken van verschillende politici.  Is dat nieuws?

Verklaring van de makers heeft iets van doen met ‘eerlijkheid’ ‘openheid’ en ‘transparantie’ betreffende onze volksvertegenwoordigers.  Een van de dingen die bij Pechtold gevonden was is een zwangerschapstest.  Hoe is die informatie relevant voor de manier waarop hij zijn vak uitvoert?  Een van de oprichters van het blad Marc van der Linden zegt: ‘De toegevoegde waarde van het blad is dat je een idee krijgt van hoe mensen privé zijn en je komt tot verrassende ontdekkingen’.

Ook zegt hij dat ze zowel het heden als het verleden uitspitten van de politici, en dat dit voor sommigen negatieve gevolgen kan hebben voor haar of zijn imago.  Waarom willen we dat?  Als dergelijke negatieve ontdekkingen niets van doen hebben met hun functie of geloofwaardigheid, is het toch totaal niet relevant om dat te laten weten?  Laat die mensen toch alsjeblieft hun werk doen, laat ze dit land besturen, laat ze doen waarvoor ze gekozen zijn.

Ik ben me er terdege van bewust dat het bewaken van je politieke – en publieke – imago in de huidige tijd nou eenmaal een onderdeel van het werk is.  Door de razendsnelle berichtgeving en nieuwswerving gaat geen enkele daad ongezien.  Dat is voor politici zo, maar ook voor mensen uit de showbizz, voor schrijvers, voor modellen en dus ook voor overlevenden van vliegtuigrampen.  Ik vraag me alleen af of het niet allemaal wat te ver gaat.

Herinner je je nog die beelden van een stervende Michael Jackson?  Of Het Kate Moss ‘cokeschandaal’?  Of een zoenende Wesley en Yolanthe?  En de vreemdgaande Georgina Verbaan?  Allemaal stiekeme opnames, die grote gevolgen hebben gehad voor hun carrières of relaties.  Gaat dat niet te ver?  Waar ligt de grens?

Privacy is een complete illusie en dankzij het onuitputtelijke geheugen van het internet verdwijnen beelden nooit meer.  Ik weet niet of ik dit zo’n leuke ontwikkeling vind, om maar even de klassieker er in te gooien; waar gaat dit heen?  Ik ben zeker niet vies van ontwikkeling van technologie, en als übernieuwsgierig wezen wil ik ook altijd graag overal het fijne van weten.  Maar sommige dingen moet je gewoon niet willen weten, sommige zaken zijn privé en die gaan de rest van de wereldbevolking geen zak aan.

Wellicht stel ik me aan, moet ik me gewoon neerleggen bij hoe de zaken tegenwoordig gaan.   Komt bij dat de grens tussen leuk&vermakelijk en kwetsend&onnodig heel vaag kan zijn.  Wat de een als entertainment ziet, ziet de ander als een inbreuk op iemands privacy.  Maar toch staat dit alles me ontzettend tegen en hoop ik dan ook van ganser harte dat men in de nabije toekomst eens goed bij zichzelf te raden gaat over wat wel en niet ‘kan’, en dat die grens dan toch echt getrokken wordt. ByeBye, L.

Update: bovenstaande woorden schreef ik donderagavond. Vanmorgen, vrijdagochtend, zag ik bij het doorlopen van de online kranten  dat de Telegraaf officieel te ver is gegaan in het verslaan van nieuws. De krant heeft een telefonisch ‘interview’ gehad met Ruben en besloot dat te publiceren. Politici reageren geschokt op deze keuze en de algehele tendens is dat de media nu echt te ver is gegaan, op twitter bijvoorbeeld  is al een heuse @telegraafboycot pagina opgericht met nu al duizenden followers binnen zes uur.  Misschien moeten de grenzen eerst dusdanig overschreden worden voordat men na gaat denken over wat wel en wat niet ethisch verantwoord is.

Tags: liesbeth rasker, privacy

This entry was posted on May 14, 2010 at 15:31 and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.