Nog een paar daagjes en dan begint Carnivale aan een nieuw hoofdstuk in de nog korte geschiedenis van de organisatie. Voor het eerste evenement in AIR is het Cadenza label van Luciano uitgenodigd. Dit leek mij een mooie gelegenheid om eens wat meer te vertellen over het Label.
Het label is in 2003 door Luciano & Quenum opgericht en de eerste release, Orange Mistake, was ook van de hand van deze twee. De discografie van Cadenza is in mijn ogen één van de meest complete die er is; ze hebben nog net geen palingpop uitgebracht, maar als het om elektronische muziek gaat passeert zo een beetje alles de revue bij het beluisteren van de Cadenza catalogus. Alles van vage bijna niet draaibare platen tot platte dansvloer gerichte house.
Telkens als je eindelijk denkt ontdekt te hebben wat de Cadenza sound is komen ze weer met één of andere vage plaat die totaal niet in het rijtje van de laatste releases past. En daar zit wat mij betreft de kracht van dit label. De muziek die er op uitgebracht wordt is niet echt onder te brengen in één genre en omdat Cadenza muziek lastig in één hoek te plaatsen is, lijkt het mij het makkelijkst als ik de, in mijn ogen, meest sprekende platen uit de discografie hier onder plaats.
Orange Mistake was, zoals eerder verteld, de eerste Cadenza release. Ik ga geen moeite doen om de plaat te omschrijven, want elke omschrijving zou er te kort aan doen.
Cadenza nummer 8 van de hand van Luciano’s goede vriend Ricardo Villalobos is de tot nu toe enige release van de Chileense Duitser op het label. Een track die ondanks al zijn vaagheid nog steeds erg ritmisch is.
Albertino van Schneider & Galluzi(cadenza 23) is wat mij betreft het begin van de iets meer dansvloer gerichte platen die nu uitgebracht worden door Cadenza.
En uiteraard mag ook iets van één van de twee labelleden die vrijdag op Carnivale staan niet ontbreken. Cheerio, Pennypacker
