Een van de kenmerkende eigenschappen van een libertijn is het wantrouwen tegen een centrale overheid.  Een centrale overheid riekt voor de libertijnse neus altijd naar machtsmisbruik en een beperking van de ruimte waarin een mens zich kan, en hoort te, ontwikkelen. Bah.

Er is echter geen ontkomen aan.  Om een samenleving als de onze, met 500 miljoen Europeanen, draaiend te houden en te zorgen dat de zwakkeren niet meteen worden opgegeten door de beter ontwikkelden, zijn er nu eenmaal beperkingen nodig.

Dat accepteren we dan ook, want we kunnen geen kant op.  Zelfs voor het spreekwoordelijke hutje op de hei, waarin we ons zogenaamd zouden kunnen onttrekken aan de samenleving, hebben we een bouwvergunning nodig, die we niet krijgen omdat de heide een natuurgebied is en bovendien niet is aangesloten op de centrale riolering.

Vroeger hadden we nog de mogelijkheid om de boot te pakken en de oceaan over te steken.  Als je maar lang genoeg in de richting van de ondergaande zon voer, kwam je in Amerika.  Het land van de onbegrensde mogelijkheden.  Je stapte in een huifkar en reed net zo lang totdat je niemand meer zag en daar bouwde je dan een farm. Homesteading: jouw land,  jouw werk, je eigen verantwoordelijkheid.  Maar aan die idylle is ook al lang geleden een einde gekomen.

Het verklaart echter wel waarom juist vanuit de V.S. een nieuw initiatief ontstaan is. Waar anders, dan in een natie gebouwd door mensen die zich niet meer thuis voelden in de oude wereld, leeft de drang naar het stichten van een nieuwe wereld?

Het initiatief dat ik bedoel is het Seasteading Institute.  Een instituut dat zich inzet voor de ontwikkeling van nieuwe, autonome, gemeenschappen in internationale wateren.  Kleine samenlevingen, van niet meer dan 500 inwoners die, onafhankelijk van bestaande regeringen, de kans hebben om nieuwe systemen te proberen.

Na een aantal kleinere initiatieven zoals de republiek Minerva en het prinsdom Sealand (beide zeer amusante illustraties van “hoe het niet moet”) is het Seasteading Institute de eerste die een serieuze poging doet om de zee toegankelijk te maken voor permanente bewoning.

De mogelijkheid om een nieuwe samenleving op te zetten is misschien wel een van de mooiste kansen die een mens kan krijgen in zijn leven.  En het lijkt me daarom een goed idee om onszelf nu al de vraag te stellen:

“Wat wordt het volkslied van de Repubiek Carnivale?”

Samen komen we er wel. Bis Bald, Friso